Amasra’da yürürken zamanın ipi gevşer. Adımların bugünde, bakışların binlerce yıl öncesindedir. İşte tam da bu yüzden Direkli Kaya’nın eteklerinde duran Kraliçe Amastris’in Hamamı, yalnızca bir yapı değil; sabrın, suyun ve insanın ortak hatırasıdır.
Direkli Kaya… Denizin içinden dimdik yükselen, dalgalarla her gün yeniden sınanan o kaya. Amasra’nın omurgası gibi. Yanından geçerken insan ister istemez susar; çünkü doğa, kelimeleri senden önce söylemiştir. Kaya ne bir anıt gibi bağırır ne de bir masal gibi süslenir. Sadece durur. Yeter.
Ve onun hemen yakınında Amastris’in Hamamı… Roma’dan Bizans’a, Bizans’tan bugüne uzanan taş bir fısıltı. Burada su yalnızca temizlik değildir; arınma, durulma, yeniden başlama ihtimalidir. Hamamın taşlarında, yüzlerce yıl boyunca buharla karışmış insan nefesini hissedersin. Ne konuşulduğunu bilmezsin ama konuşulduğunu anlarsın.
Amastris’in Hamamı’nın en güzel tarafı, iddiasızlığıdır. Büyük bir ihtişam vaat etmez; ama dikkat edersen sana çok şey anlatır. Duvarlardaki yıpranmışlık bir eksiklik değil, aksine bir arşivdir. Her çatlak, her iz bir başka hayata açılır. Kim bilir kimler burada yorgunluğunu bıraktı, kimler suyun sıcaklığında teselli buldu?
Bugün Amasra’yı gezenlerin çoğu manzaraya bakıp fotoğraf çeker. Oysa asıl manzara bazen göz hizasında değil, taşın hafızasındadır. Direkli Kaya ile Amastris’in Hamamı arasında görünmez bir bağ var: biri doğanın, diğeri insanın direnci. İkisi de hâlâ ayakta ve ikisi de bize aynı şeyi söylüyor: Acele etme.
Belki de Amasra’nın sırrı burada. Denizle taş, insanla zaman arasında kurulan bu sessiz denge. Direkli Kaya’nın gölgesinde, Amastris’in Hamamı’nın serin taşlarına dokunurken anlıyorsun; bazı şehirler gezilmez, dinlenir.